آن شب كه بوي زلف تو با بوسه نسيم

آن شب كه بوي زلف تو با بوسه نسيم 
مستانه سر به سينه مهتاب مي گذاشت 
با خنده اي كه روي لبت رنگ مي نهفت 
چشم تو زير سايه مژگان چه ناز داشت 
در باغ دل شكفت گل تازه اميد 
كز چشمه نگاه تو باران مهر ريخت 
پيچيد بوي زلف تو در باغ جان من 
پروانه شد خيالم و با بوي گل گريخت 
آنجا كه مي چكيد ز چشم سياه شب 
بر گونه سپيد سحر اشك واپسين 
وز پرتو شراب شفق بر جبين روز
گل مي شود مستي خندان آتشين 
آنكا كه مي شكفت گل زرد آفتاب 
بر روي آبگينه درياچه كبود 
وز لرزه هاي بوسه پروانگان باد 
مي ريخت برگ و باز گل نوشكفته بود 
آنجا كه مي غنود چمنزار سبزپوش
در بستر شكوفه زرين ‌آفتاب 
وز چنگ باد و بوسه پروانگان مست 
دامان كوه بود چو گيسو به پيچ و تاب 
آنجا كه مهر كوه نشين مست و سرگران 
بر مي گرفت از ره شب دامن نگاه 
در پرنيان نازك مهتاب مي شكفت 
نيلوفر شب از دل استخر شامگاه 
آنجا كه مي چكيد سرشك ستاره ها 
بر چهر نيلگون گل شتاب آسمان 
در جست وجوي شبنم لغزنده شهاب 
مهتاب مي كشيد به رخسار گل زبان 
در پرتو نگاه خوشت شبرو خيال 
راه بهشت گم شده آرزو گرفت 
چون سايه اميد كه دنبال آرزوست 
دل نيز بال و پر زد و دنبال او گرفت 
آوخ! كه در نگاه تو آن نشو خند مهر 
چون كوكب سحر بدرخشيد و جان سپرد 
خاموش شد ستاره بخت سپيد من 
وز نواميد غم زده در سينه ام فسرد 
برگشتم از تو هم كه در آن چشم خودپسند 
آن مهر دلنواز دمي بيشتر نزيست 
برگشتم و درون دل بي اميد من 
بر گور عشق گم شده ياد تو ميگريست

هوشنگ ابتهاج 

کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه