تنهایی شبيه باران‌است. از روی اقيانوس‌ها بالا می‌رود به سوی غروب: از روی دشت‌ها، چرخ‌زنان و دور،

تنهایی شبيه باران‌است.
از روی اقيانوس‌ها بالا می‌رود به سوی غروب:
از روی دشت‌ها، چرخ‌زنان و دور،
بالا
به آسمان، خانه‌ی ديرين‌اش.
بر ما می‌بارد در آن ساعات چهچهه
وقتی خيابان‌ها صورت خود را به سوی صبح می‌گردانند
و وقتی دو تن که هيچ پيدا نکردند
ناکام و افسرده، دور خود می‌چرخند:
و وقتی دو تن که هم‌دگر را تحقير می‌کنند
مجبورند در يک رختخواب با هم بخوابند.
و در اين دم است که تنهايی به رودها می‌رسد...

راینر ماریا ریکله

کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه